‘Thuis was een plek waar je liever niet wilde zijn’

Imke Gilsing belande op haar 34ste onverwacht in een psychose. Ze werd tien dagen zonder medicatie in een isoleercel gezet. Ze schreef een boek over haar mensonterende ervaringen in de GGZ. Hieronder lees je een stuk uit haar boek, waarin ze ingaat op hoe haar jeugd onbewust de opmaat vormde van wat later zou komen.

Van alle mensen die in mijn mobiele telefoon staan, bellen ze uitgerekend hem. Ineens is hij daar, mijn vader. Ik heb hem een halfjaar niet gezien. Hij knuffelt me, dat doen we nooit. Het is een houterige knuffel. Mijn vader en ik zijn als dag en nacht: zijn glas is halfleeg, het mijne halfvol; hij ziet de lasten, ik de lusten; hij houdt van nieuw, ik van tweedehands; hij van vogels in een kooitje, ik zie ze graag vliegen; ik van reizen, volgens hem is nergens iets te zien; hij van schaduw, ik van licht.

Toen ik jong was had hij twee gezichten. Voor de buitenwereld was hij joviaal, betrokken en enthousiast. Hij voetbalde in de dorpsploeg, hield fanatiek kanaries bij Vogelvereniging De Goudvink, was lid van een kaartclub en zette zich in voor de gemeenschap. Thuis bulderde hij ontevreden door het huis en schoot door het minste of geringste uit zijn slof. Thuis was hij één brok negatieve energie en agressie. Ik heb lang geleden onder hoe hij was als vader. Lees “‘Thuis was een plek waar je liever niet wilde zijn’” verder

Zelfvertrouwen? Wat is dat?

Dit is een gastcolumn van Marleen

Ik moet mijn moeder vanaf dat ik geboren ben in de weg gezeten hebben. Ze heeft me nooit gewild. In de jaren ‘60 ging je trouwen, je kreeg kinderen en dat was het dan. Of je het leuk vond of niet. Zij vond het niets en heeft er niets aan gedaan om er iets van te maken.

Ik ben 56 jaar. Ik ben 7 jaar samen met mijn man, 6 jaar getrouwd. Ik heb een prachtig huisje, een campertje om lekker in de weekenden mee weg te kunnen gaan, een fulltime baan. Ik ben hoger opgeleid. Prima voor elkaar zou je zeggen.

Maar niets is minder waar. Ik zit sinds anderhalf jaar thuis met een fikse burn-out. En het wil maar niet lukken om weer op de been te komen. Het is alsof ik mijn leven lang de ballen al vechtend in de lucht heb gehouden. Vielen ze omlaag, dan gooide ik ze de lucht weer in en ging weer knokken. Het enige wat ik kon was vechten. Alles is gebaseerd op los zand. Lees “Zelfvertrouwen? Wat is dat?” verder

‘Ik wil niet negatief zijn over mijn man’

Hoe herken je als professional de signalen van emotionele en psychische mishandeling? Dat is niet altijd eenvoudig. Veel slachtoffers immers herkennen de signalen zelf niet of nauwelijks, of pas als ze al ver verstrikt zijn geraakt in het web van de dader. Vaak zoeken slachtoffers hulp van een therapeut, psycholoog of coach, soms zelfs meerdere keren, omdat ze last hebben van allerlei aan trauma gerelateerde problemen. Maar zonder een duidelijk verhaal over waar die problemen dan vandaan komen.
Lees “‘Ik wil niet negatief zijn over mijn man’” verder

GGZ Totaal (her)publiceert twee artikelen Verdwenen Zelf

Het E-magazine GGZ Totaal heeft een artikel van het Verdwenen Zelf dat in mei 2020 is uitgekomen, opnieuw gepubliceerd: “Emotionele en psychische mishandeling: ongekend, onbekend en onbegrepen”. Hierin betogen Tako Engelfriet en Gebi Rodenburg (onder redactie van Iris Koops) dat emotionele en psychische mishandeling vaak achterliggend is aan trauma, maar nauwelijks wordt opgemerkt door zowel de slachtoffers ervan als door de zorgverleners die hen begeleiden of behandelen.

“Emotionele en psychische mishandeling is in Nederland een onbegrepen en onbekend fenomeen. Hoewel het in elke definitie van huiselijk geweld en kindermishandeling is opgenomen, is het, in tegenstelling tot fysiek en seksueel geweld, vrijwel nergens goed uitgewerkt.”

Lees “GGZ Totaal (her)publiceert twee artikelen Verdwenen Zelf” verder